Ny heimesida er i kjømda

Det er ei god stund sidan sist det vart skrive noko vettugt på denne sida her. Ei ny heimeside er undervegs og i mellomtida får de berre ha tolmod med denne gamle sida. Ein fordel med dette er at eg framleis ser ung og frisk ut på pressebileta mine. I alle fall - her fins framleis det du treng for å kome i kontakt med meg, dog kontaktskjemaet ikkje verkar heilt optimalt. Om du sender ein beskjed på kontaktskjemaet og det verkar som om beskjeden ikkje blir sendt, fortvil ikkje - den blir sendt, og eg får desse på mail.

Når eg først sit her og tastar, så kan eg jo fortelle kva som er nytt her på min front. I skrivande stund er eg student i England, og våren 2015 er eg ferdig utdanna pianostemmar og reparatør. Yee-haa! Eg har imidlertid ikkje slutta å ta på meg speleoppdrag, og det siste halvanna året har eg delvis pendla mellom England og Noreg for å kombinere utdanning med Tore Tang og Cotton Fields. Så om du er i beit for ein musikar, er det framleis berre å ta kontakt. Og skulle pianoet ditt trenge stemming, så blir vel det også aktuelt med tid og stunder.

Ta vare på dykk sjølve, så snakkast vi plutseleg. Anten ved scenekanten, ved pianokrakken eller på Gardermoen.
Fred på jord!

Helsing Øystein.

Takknemlige gutar!

Nok ei Gran Prix-helg er unnagjort, og for ei helg det var. Først Det Grøne Treet i Volda på fredag, og Basecamp i Stryn på laurdag. Vi kunne ikkje vore meir nøgde med publikumsoppmøte, stemning og alle dei positive folka vi hadde rundt oss. Slike helger stikk seg ut og gjer at ein set ekstra stor pris på å få lov til å reise rundt og underhalde slik vi gjer. Det er også veldig kjekt at Gran Prix-maskineriet har byrja å gå for fullt, og vi gler oss til alle komande spelejobbar og vonar at nettopp DU får ei god oppleving når vi kjem for å spele for deg.
Over og ut - no lokkar søndagssofaen!

På vegne av Gran Prix-gutta,
Eckhoff.

Gran Prix!

På tide å skrible noko nytt her, ser eg. Når siste innlegget var rundt juletider, så passar det i alle fall at den neste posten er i julitider.
I Volda har sola endeleg funne ut at ho skal vise seg, fuglane syng, og…. ja, du veit. No pratar vi ikkje meir om véret. Eg kan derimot fortelje deg kva som har skjedd av nye ting dette halve året. Eg har nemleg vore så heldig å få starte opp eit nytt bandprosjekt saman med Torbjørn Gran og Åge Nygård, og vi har stått på sidan januar. Torbjørn og eg har spelt ein del ilag som duo, vi har hatt fotoseanse alle tre, fått designa logo og plakat, øvd, og laga eit opplegg som vi har veldig tru på og gler oss til å vise dykk. Og namnet, det måtte jo sjølvsagt bli: «Gran Prix».

Du grøne glitrande!

Julesesongen står for døra, og i det høvet har Tone Rustestuen og eg spelt inn ein liten julesong til dykk - “Himlen I Min Famn” av Carola Häggkvist (klikk deg inn på mediasida for å lytte). Denne låten er ein av fleire som vi vonar å få dele med dykk i løpet av adventstida.
Tone Rustestuen (vokal), Ingrid Hesjadalen (piano) og underteikna (gitar/bass) har nemleg tenkt å gjere som i fjor -  skape litt julestemning i lokalmiljøet vårt, med både tradisjonelle og meir kommersielle juleklassikarar.
Er du ein av dei som vil ha litt musikalsk krydder i førjulsstria, så heng deg på og ta kontakt med meg på tlf 414 59 600. Vi gler oss!

Helsing Ingrid, Tone og Øystein.

Ferjemannen sa “god tur”

Det var på veg heim frå eit speleoppdrag. Eg hadde parkert bilen i ferjekøa, og no måtte eg sveive ned ruta til matrosen som ville ha pengar. Alt gjekk sin vante gong, kortet inn i maskina, ut kom ei kvittering, og eg fekk att både kvittering og kort. Vanlegvis er det no eg seier ”tusen takk”, for det har mor mi lært meg, men denne gongen kom ferjemannen meg i forkjøpet. ”God tur” sa han.

”Takk for det”, fekk eg sagt, mest av rein refleks, men i ettertid skulle eg nesten ynskje eg fekk sagt det ein gong til. Ein ferjematros som seier ”god tur” er ikkje kvardagskost. I alle fall har ikkje eg opplevd det slik. Kanskje er det nye direktiv frå høgste hald i ferjeselskapet Fjord1, eller så var det muligens denne eine matrosen som hadde bestemt seg for å vere litt ekstra vennleg, for eg hørte at han sa det til nestemann òg. Uansett kva som var grunnen, var det veldig hyggelig. Takk skal du ha!

Ny runde med fotografiapparatet

Tida går, Gjensidige består, skjegget gror taktfast, rynkene er ikkje langt unna, og ein byrjar å sette pris på ting som naturen, fred og ro, kaffi om morgonen og så bortetter. Ein merkar brått at ein er litt eldre, og at ein kanskje kunne ha pussa seg opp littegrann. Difor tok eg og dressa meg opp ein vårdag og lot Marit Lystad Johansen få knipse ein haug med nye pressebilete. I ettertid har vi gått gjennom den haugen, filtrert med tette maskar og enda opp med nokre få der eg såg oppegåande ut. Resultatet kan du kike/klikke på i mediasida. Ny plakat er òg undervegs!

Helsing Øystein.

20 prosent rabatt

Det var i førjulsstria. «No skal du sjå her»,  sa den eldre herremannen bak skranken. Han hadde akkurat hjelpt meg og min bedre halvdel med å plukke ut nokre interiørartiklar, og var på veg til å taste inn varene på det gamle kassaapparatet, idet han kom på at to av varene var nedsett med 20 prosent. Han snudde skriveblokka si mot meg, så eg òg skulle sjå kva han hadde notert. I ettertid innsåg eg kor tåpeleg eg må ha sett ut, der eg stod og mest fekk hakeslepp fordi han hadde rekna ut eit 20 prosents avslag på gamlemåten - med blyant og papir. To strek under svaret hadde han òg.  Eg hugsar at eg lot blikket vandre over disken, truleg for å sjekke kvar kalkulatoren låg. «Som du ser blir det 680 kroner» sa han og såg på meg for å verifisere. «Jau, det blir det nok» sa eg litt fortumla - meir imponert over korleis han hadde sett opp reknestykket, enn at eg var kapabel til å faktisk sjekke om det stemte. Eg drog fram kortet, og betalte det som stod på skjermen.

Klokka var blitt over stengetid, og som dei siste kundane vart vi eskortert ut bakvegen så han kunne låse butikken. Vi vart ståande og prate om laust og fast, og han fortalde litt om gardsbruket sitt og dei tunge arbeidsoppgåvene som høyrde med. Vi slo fast at det var viktig å halde seg i form, både fysisk og mentalt. «Ja, eg er jo trass alt to-og-åtti år» sa han og lo. Eg trudde først eg hadde hørt feil, men det hadde eg ikkje. Eg vart heilt paff, og lurte på korleis han kunne halde seg så uforskamma sprek. Oppskrifta var enkel, måtte eg forstå. Det er berre å halde kroppen og hjerna i gong med noko. «Som for eksempel fysisk gardsarbeid» sa han.
«Og å rekne ut rabattar med penn og papir», tenkte eg og smilte.

Face book er kjempe bra

Eg har ei unnskyldning å kome med. Eg har i lengre tid undra meg over den aukande orddelinga. I dag tok eg meg ei runde på internett, og las litt om norsk gramatikk. Flaut var det å finne ut at det eg heile tida har kalla orddeling eigentleg heiter særskriving. Som man sår, haustar man, osv… Jaja, så gjorde eg ein feil, men tanken var god - og undringa er på nippet til å gå over i irritasjon.

Det er på Facebook det skjer. Chatting, beskjedar på tavlene til kvarandre, og statusoppdateringar. Kvardagslege små skriverier. Folk loggar seg inn og vil fortelje verda kva dei har gjort idag, og tastar i veg: «har vore på på ein kjempe gøy fjell tur». Særskrivingane sprutar, og orda står for seg sjølve - nakne og kalde utan mål og meining. Kom an, folkens! No lyt vi ta i eit tak, før det går rett vest med skriftspråket vårt. Dei fleste kan vel forstå at det er litt rart å skrive «lamme lår», eller «fri syre», når ein eigentleg meiner lammelår og frisyre. Langt mindre skriv vi «snø scooter» eller - kanskje den vanlegaste feilen av dei alle - «kjempe gøy». Mange har gløymt skrivereglar i norsk, det er ikkje rart. Det er mange som har gløymt ein del køyrereglar i trafikken òg. Å hive ut nokre ord som «kjempe gøy» er ikkje farleg. Dei fleste forstår kvar ein vil. Det er heller ikkje så frykteleg farleg å leggje seg i feil fil i rundkøyringa på Rotset i Volda. Der kjem som regel få bilar, og dei fleste skjønar kvar du vil. Men det er nå ein gong feil. Så her kjem ei lita oppfrisking i køyrereglane i norsk rettskriving, avdeling 3, paragraf 2: Særskriving og samanskriving (henta frå korrekturavdelingen.no):

Særskriving kalles det når flerleddete uttrykk skrives atskilt (i dag); sammenskriving kalles det når flerleddete uttrykk skrives i ett (hentesveis).Sammensatte ord (som hentesveis og løsnese) skal ikke ha mellomrom i norsk (les meir her).

Det som truleg forvirrar mange, er at i engelsk kan ein operere med særskriving, medan ein ikkje gjer det i norsk (vanlegvis). F.eks. heiter det «gas station» på engelsk, medan det på norsk skrivast «bensinstasjon».
Hugs dette, og det vil gå deg vel.

Ha ein kjempe fin dag!
Helsing Eckhoff, som veit at han ikkje har blogga på evigheiter, men kan love at har planar på gong.

Den belgiske haikaren

Eg hadde ei artig oppleving førre dagen. Eg køyrde heim frå eit trubaduroppdrag utanfor Førde og passerte Skei idet eg såg ein haikar stå ved vegen. Eg hadde god plass i bilen, så eg bestemte meg raskt for å stoppe. For det første vart denne haikaren ganske paff av at eg stoppa, han fortalde meg at eg var den første bilen som hadde køyrt forbi sidan han stakk ut tommelen, og forventa aldeles ikkje haik på første forsøk. Dette viste seg å vere ein belgisk kar - truleg i byrjinga av 20-åra, som tydelegvis hadde fylgt med i engelsktimane sine, og var veldig hyggeleg og lett å prate med. Han hadde tenkt seg til Trollstigen via Stryn, så eg sa eg kunne svippe han til Byrkjelo.
Eg var naturleg nok nyskjerrig på kva han gjorde på desse traktene, og han fortalde velviljug om reisa si. Eg vart overrumpla over svara eg fekk. Han hadde haika seg rundt i Europa i fleire månader. Noreg var det nittande landet han vitja, og hadde allereie vore her i eit par veker og sett mykje fint. Han hadde verken kart eller nokon form for skriftleg reiseguide, han simpelthen prata med folka han fekk haik hos, og fylgde reisetipsa deira. Han tykte haiking var ein fantastisk måte å oppleve landa på, for han hadde alltid ein personleg guide i førarsetet. Han hadde med seg eit telt, sovepose, kle, stormkjøkken og litt pengar. Han hadde lagt igjen alt av elektronikk heime, både mp3-spelar, laptop, mobiltelefon - ja, til og med klokka si hadde han lagt igjen. Han hadde ikkje snøring på kva klokka var! Då måtte eg ta meg i å le. Men såklart - han trengde ikkje vite kva klokka var. Han ville berre sjå naturen, og kose seg i nuet. Han hadde ingen overordna plan for reisa, og visste slettes ikkje når han kom til å haike seg heim att. Han fortalde at han ikkje trengde å ha med seg musikk, han høyrde ofte musikk på bilradioane, og om kvelden høyrde han på fuglekvitter og elvebrus. Eg vart nesten stressa av tanken. Han hoppa av på Byrkjelo, takka for turen og stilte seg opp for neste haiketur. Eg køyrde vidare med surrande tankar.

Eg måtte erkjenne for meg sjølv at dette hadde vore ei oppleving. Det hadde ganske enkelt vore ei innsikt i ro og mak i praksis. Kunne eg klart det same?

The Simones på Moldejazz

The Simones har fått innpass på Moldejazz i år!  Vi takkar og bukkar høgt og djupt. No er vi nyst heimkomne frå ei koseleg helg i Suldal, der vi heldt konsert på Kulturhuset. No ladar vi batteria i sommarbrisen, og gjer oss klare til både Alexandraparken og Rådhusplassen i rosenes by. Vi vert glade om du kjem og høyrer på oss!

Torsdag 16 juli kl. 21.00 - Alexandraparken (utescene, gratis)
Fredag 17 juli kl. 15.00 - Rådhusplassen (utescene, gratis)

Vel møtt!

Helsing oss i The Simones.